Wojciech Ryczek, Rhetorica christiana

By | 14 czerwca 2012

Nakładem Wydawnictwa UNUM ukazała się książka Wojciecha Ryczka pt. Rhetorica christiana. Teoria wymowy kościelnej Stanisława Sokołowskiego (Wydawnictwo UNUM, Kraków 2011, ss. 400).

Wojciech Ryczek, Rhetorica christiana. Teoria wymowy kościelnej Stanisława Sokołowskiego

Wojciech Ryczek, Rhetorica christiana. Teoria wymowy kościelnej Stanisława Sokołowskiego

Ze Wstępu:
Niniejsza książka o teorii wymowy kościelnej Stanisława Sokołowskiego, przypominająca postać i wybrane dzieła teologa Stefana I Batorego, składa się z dwóch komplementarnych części, z których pierwsza posiada charakter wprowadzenia, druga zaś, zatytułowana Socoloviana, stanowi edycję krytyczną dwóch tekstów nadwornego kaznodziei, dialogu Partitiones ecclesiasticae, będącego podstawą dla omówienia głównych zasad homiletyki w ujęciu krakowskiego kanonika, oraz powiązanego z nim traktatu De ratione studii, przedstawiającego zwięzły opis programu studiów i spis zalecanych autorów, przygotowany przez Sokołowskiego dla Mikołaja Wolskiego. W części tej zamieszczono również dwa poematy, napisane przez najwybitniejszych uczniów królewskiego teologa, Szymona Szymonowica (Naenia funebris) i Andrzeja Schoena (Odae tres funebres de laudibus Stanislai Socolovii), i bezpośrednio związane z postacią oraz działalnością ich nauczyciela i mistrza. Celem studium poświęconego retoryce chrześcijańskiej jest przybliżenie niewielkiego fragmentu rozległej twórczości literackiej Sokołowskiego i ukazanie jego samego jako zatroskanego o dzieło głoszenia Słowa Bożego teoretyka wymowy kościelnej. Wymienione powyżej teksty układają się w moim przekonaniu w mikronarrację o kulturze literackiej z lat osiemdziesiątych szesnastego stulecia i ukazują w zarysie jej różnorodność i bogactwo. Przedstawiają wreszcie określonych twórców i idee, które posiadały dla nich wyjątkową wartość. Wierzyli oni bowiem, że uprawiane z oddaniem i poświęceniem humaniora niepostrzeżenie przemienią kompetencję filologiczną i zajmowanie się tekstem w ogólny sposób dobrego i uczciwego życia – samoświadomego istnienia na miarę bonae litterae.